Donation for the Victims of Lamjung and Gorkha Areas.

Nepal EarthQuake Relief Fund Raiser

All the donations will directly make an impact on the affected areas of Lamjung and Gorkha (The epicenter and surroundings). We all know that foreign aid is coming to Nepal but it has been misused. There are already so many news of Nepali Officials being corrupted using the aid for their own benefit. Also, all the foreign aid is centralized in Kathmandu and only very few eyes have been set away from Kathmandu. We will not send your donation to any organization neither is it going through Nepal government. Donations will be transferred to an Individual, Mr. Swatantra Hamal, a social and health worker of Saatbise, Lamjung. He has been working actively providing relief to the victims. He has given all he could. Now he doesnt have anything to give to the people. Now its up to us to help him. Now, this all depends up on our trust on each other. You do not need to have a paypal account to donate. Just click on the link that is left of the log-in Box. Thanks

CHAIT!!

rato dharke dhago chod!
From a roof top came a thrilling voice
Whilst the scorching sun and the gust ful wind
A little boy stares toward the sun
sweat and dust in innumerable amount
yet he struggles to squint his eyes

I on the other roof top
with fear try to take on his kite
His kite,blue in disguise swirls over mine
A fierce battle high up in the sky
All the tricks i know i used then.
suddenly another thrilling voice
My mother,"dhwang dhwang bhayo cchat."
And there goes my kite!
Sails away my rato dharke
dishonor in my eyes,
"hyatteri chait bhayo. Tesko mahango raicha dhago."

Will the boys of now
Realize what they are missing?
Or has the wind stopped?
Dashain has lost the glory of winning over the skies
and won the victory over the hearts and spades.

Either way,
Enjoy your Dashain. Dashain is celebrated to CELEBRATE the winning  of good over evil.
Hope we all win over our own inner laziness, evil,sorrows,  and pain.

Trishuli ko Tin muhaan

हैन हो तेस्का बजैको सम्पत्ती खाइदेकोछु र, मलाई भिसा नदिने ? युएस एम्बेस्सी को भवन नै थर्किएको थ्यो  त्र्शुलिले घाटिको नाशआ फुट्ने गरी चिच्यौदा ।  त्र्शुलि खोला तीन नदी को मिलन हो भने, हाम्रो त्र्‍रिशुलिचै रिस्, लोभ र घमन्डको मिलन थिन । ५०  बर्ष् लागेकी उनि, अमेरिकाको भिसा २ प्रयासमा  ३० बर्षको  उमेरमा लाग्यो ।

चिटी च्याट्ट परि, असन को गल्गल्लिमा उनि हतार - हतार लुगा कपडा किनेर लगेज  ब्याग्मा मिलाई मिलाई कोचरिन ।  ३० दिनलाई पुग्ने गरी उन्ले नेपाल बाट फुरुन्दाना र तील्को अचार  पनि पोको पारेकी  थीन ।

उनी टुरिष्ट भिसा मा न्यू योर्क राज्यको अस्टोरिआमा आइपुगीन । उन्को दिदी को देवर को साथीको छोरीको  कोठामा उन्को  बास भयो । आएको केहि दिन पश्चातै उन्ले काम सुरु गरीन, स- सना बच्चाहरुको हेरदेख गर्ने ।  ३ बच्चाकी आमा उनि आफै थिन । ८ र ९  बर्षका छोरी र ७  बर्षका छोरा  छोरी थिए उन्को । बच्चा बच्ची कै सफल भविश्य को लागि भनि उनि आएकी थीन अमेरिका । उन्को लोग्नेको कमाइ  जम्मा जम्मी हरा-हारीमा रु ५००० हुन्थ्यो महिना को । तेस्मा केल्ले खने, केल्ले लगाउने र केल्ले  बच्चा बच्ची पढाउने हुन्थ्यो ।

आफ्नो बच्चा बच्चीको झझल्को आउनेहुनाले उन्ले बेबी सिटिङ काम कारीब २ महिना मै छोडिन् । पछी उन्ले, न्यू योर्क्, ज्याक्सोन हाइट को सब्जी मन्डी भन्ने तरकारी पसल मा काम पाइन ।  उनि गर्व का साथ लगन्शिल पुर्वक काम गर्थीन । बेला बेला हाम्रो छिमेकी राष्ट्र का गुजरातीहरुले उन्लाई कराउदा , आखाभरी आशु अनि नाख सुइ-सुइ गर्दै, "हाउ क्यान आइ हेल्प योउ" भन्थीन । 

उन्को कोठामा चै बिध्यार्थीहरु बस्थे । रमाइलो नै हुन्थ्यो । सबैजना बेलुकी कोठामा आफ्नो गुनासो  र दु:ख पोख्थे अनि हल्का बियर चाडआउँदै सुत्ने गर्थे उनिहरी । यसरी नै उन्को दिन बित्दै जादा अचानक  समयले लामो दुरी लिसकेको उन्ले महशूस गरीन । 

उनि ४० कटी सकेकी थीन ।  सब्जी मन्डीको काम छोडेर उन्ले डुन्किन डोनटमा  काली शेनिकुआ र पाकिस्तान्की फतिमा सँग काम गर्थीन ।  सकी नसकी होव क्यान आइ हेल्प योउ भन्ने त्रिशुली  ऐले, “ऊड त्याट बी अल फोर योउ टूडे, हन्” पनि फरर भन्ने भैसकेकी थीन । 

बच्चा बच्ची र लोग्नेलाई अमेरिका लेराइ सुनौलो भय्विश्य दिने उन्को सपना पुरा भएको थिएन । हरियो कागजको प्रतिक्ष्या ले उन्लाई नेपाल जान बन्चित गरी राखेको थियो । नेपालमा चै पैसा हरेक महिना पठाउन क्रम जारी नै राखिन  । बेलामौका मा उन्ले लल्यापटप देखि भित्र लाउने कट्टु सम्म  पनि पठाउने गर्थिन । बच्चा बच्चिको जन्मदीन र दशैं तिहारमा  हाइ फोन र हिफोन को उपेक्ष्या राख्नाले ऊन्ले सकी नसकी घण्टा हान्दै काम गर्थीन ।  के दशै के दशा । उन्लाई सबै दिन एउटै थियो। 

उन्को ३० बर्षहुँदा सम्मको घमन्ड ऐले फुटेको सिसा जस्तै थियो भने उन्को अनुवार निचारिएको कागतीलाई घाममा सुकाएको जस्तो,खर्क्रक्क ।

फुर्सद निकाली ऊनी बेला मौकामा न्यू योर्कको हिमालयन याक त कैले भिम्स क्याफेमा खान जान्थीन ।  हिमालयन याक्मा फिरोज स्याङ्देन्ले सम्बोधन गीत गाउदै गर्दा ,“अब त जे सुकै होस्, अब एक बर्ष पछी त म नेपाल जान्छु, बच्चा बच्ची पनि ठुलो भैसके । बुढा अर्कै केटी खेलौदो हो । भए न यसरि त,” गीता सँग ऊन्ले गुनासो पोखिन ।  अनि गीता ले फोन खित्खित गर्दै भनिन्," दिदि, हेर्नुस न यो फ्राइडे हाम्ले क्या मम पार्टी गर्ने भन्या, प्लिच क्या है दिदी मम को मासु चै तपाईंले नै बनौनु पर्छ ।” शुक्रबार  आयो र मम पार्टीमा "योङ वाइल्ड एयन्ड फ्री" भन्दै सबै उफ्रे र ४२ बर्शिय तृशुली पनि मन नलगाइ नलगाइ कसैले, "तपाईं पनि औनुस न रमाइलो गरुम्," भन्दा ,” ह्वाइल ऐन्ड फिरी” भन्दै  ङिचिक्क हास्थिन । 

यसरि त्यसरी यो त्यो भन्दै, हरेक बिहान ६:00 बजे घडीको तितितिईतितितिई सुन्दै फेरी बर्षौ बित्यो र लागिन उनि पचास। 

उन्को घमन्ड फूटे झै, उन्को लोभ पनि हटी सकेको थियो । लोभ ले लाभ लाभ ले बिलाभ भन्दै सन्देश दिन्थीन भक्खर का बिद्यात्र्थी भाई बहिनिले पढाई छोड्छु भन्द ।

जती उमेर ढल्य्को त्यत्ती नै उनि नेपाली हुन्थी । तीज पार्टी आउथ्यो र उनि रातो सारिमा हरियो तिल्हरी तेर्सो झुन्डाइ दिन्भरी उब्बिएर दु:खेको खुट्टा बजार्दै नच्थीन । उनको जिवन अको औचित्य के हो उन्ले ५० बर्षाको उमेरमा आफै सँग एकान्त म सोध्थीन । 

जती दिन बित्दै गयो तेत्ती उन्लाई आफ्नो आमा बुवा र बच्चा बच्चिको याद आउथ्यो । उनले आफ्नो आमा बाको मरन्दिन्मा पनि जान सकिनन । उनलाई हरेक रात मन पोल्थ्यो भने हरेक दिन हुल्को बिचमा एक्लोपनले सताउथ्यो । त्यस्तै हरेक स्वास्मा घोच्ने काडाको अवाश हुन्थ्यो । तर उनको बच्चा बच्चिलाई प्रतिक्ष्या हुन्थ्यो त हरेक महिना को तलब को । र त्यो तलब औने गर्थ्यो मनीग्रम बाट । झुक्केर कुनै महिना पैसा आएन भने मात्र उनि हरुलाई तृशुली को याद आउथ्यो । णदेखेकै २० बर्षा कटे पछी बच्छ बच्चिलाई तृशुली केबल एक फोनको अवज र मनी ग्रम को थैलो बाराअबर थ्यो ।

त्र्शुलि न त अमेरिकान नत नेपाली । न त पान न त पराग । न त गध नत घोडा । न त घाम न त पानी । न त आमा न त छोरी । न त श्वासनी न त बुहारी । उनि केबल डुन्किन डोनुट कि शिफ्ट म्यनगेर थीन । र उन्को साथी शेनिकुआ र फतिमा थीन।

नेपाल बाट लेराएको फुरुन्दाना, तील्को अचार, घमन्ड र लोभ सक्किएपछी उनिमा थियो त केबल रिस्को भकारी । आफै सँग को रिस । ट्यो रिस जस्को कुनै मुहह्न र निश्कर्श उन्ले भेट्टौन सकिनन ।

बेलुकी फोन बज्यो र हेल्लो भन्दा,” आमा मेरो बिहे गर्नु पर्‍यो” भनेर कान्छो छोरोले भन्यो ।  डुइटै छोरिको बिहे भैसकेको थियो । मन म केहि कुरा नसोचि, नसम्झी उन्ले नेपाल्को टिकेत्ट काटिन । मनमा एक्लोपन्को खड्किलो बोदै उनि हावाइजहाँअज बटा बिमन्स्थल्को मुल द्वार्सम्मा पुगिन । उनलाई लिना सबै स-परिवार आएका रहेछन । डुइ छोरी का दुइ छोर, उन्कै छोरा, र उन्क श्रीमान सन्तोश शर्मा, सेतो कपाल म कालो धसेर कुरी रहेका थिए ।

एउटा रातो ट्याक्सीमा सबैजना बसे र “बसुन्धारा, लग्नुस भाइ” भने कान्छो छोरोले । 

त्र्शुलिको बर्षौं देखी कुहिएर बसेको आशु साचिकै तृशुली नदिमा बाढी आएको जस्तो गरी बग्न सुरु भयो । बिमान्स्थल देखी बसुन्धारा सम्मा कसै सँग केहि पनि बोल्न सकिनन उनि । आंशुले भरिएको आँखा, चौरी परेका गाला, गिद्धको जस्तो झुन्डिएको घाटी , र अधुवा जस्ता आउला किन र कसरी भयो भनेर कसैले सोध्न आट गरेनन । रातो टक्सी को डिकी म जती सुकै समान कोचारेपनि, उनि सँग चै केवल  रिस्को ठुलो भकारी मात्रै थियो ।

                                    

समाप्त 

The girl with earrings

I grew an inch taller,

And the World was a little weirder.

My face fancied the pimples,

And my heart nurtured an impulse.

I wouldn’t understand the world,

And I didn’t need to.

The ground couldn’t catch up with me,

The feet didn’t seem to.

The kingdom was blood shedding,

And I loved the girl with earrings.

Days and nights passed away thinking,

Will she ever be with me?

Or will I just end up wondering?

Another of the strikes in my town.

And I start to leave my home.

Barely above my teens,

I said, “Hey, Lets go see the overseas.”

The heaps of years took its birth,

I blinked and the years elapsed.

Where does the memories fade to?

I seem to keep walking with them

I keep meeting new people,

And the numbers gradually add up.

The people of my school

Where have all of you been?

And the girl that sat beside me

Are you still pretty?

The desk where I sat,

Does the sun still shine bright at three?

Could my youth be given back?

I haven’t had a farewell to my eighteen.

Time, should you must always run

My parents keep getting old.

A flower bloomed today

But will anyone notice when it withers away?

Struggle in the kitchen

Struggling through the heavily frozen packed and the plastic wrapped box, I finally get the chicken out.  With a careful aim and careless misses, I cut the chicken into parts. 

It is now time for me to throw the chicken into the boiling hot pan. The oil splashes and reaches for my skin. It makes a mark. But neither do I rub myself in pain nor do I feel numb.  I get back to my memories and recall the smell of past and the sound of my mother's bangles crank. 

Early morning for my school, still in bed and I hear the thunders above my head. I wake up to the sound and scream to my mom. With the whatsoever energy left from the morning chores and preparation for my breakfast and lunch, she was struggling to smear and tear the tomatoes on the stone slab. My favorite golbhedako achar. Unnoticed; her effort, grieve in my own pain, " what's for today's lunch?"

Later that evening, after the school, I run home. I throw away my clothes and socks, show a sad face and speak in disdain, "Why mother again the same lunch?"

I've heard my name and I've heard the pressure cooker blow the whistle plenty of times. I hear my name again and the sound gets closer and closer with every steps. My mother opens the door but I've locked it, the same room that she cleans when I'm not home.  "Son, come for dinner, it's getting cold. Daal Bhaat ani timro favorite maasu ra golbhedako achar!"

The smoke detector blares and I see the black smoke and the chicken is almost burnt. And I ask myself why did I tell her, "Please give me a moment!” with the phone in my hand. I was rather too busy with my friends and myself and not complement her even once for all the efforts she had done.

With my effort to get that tang of taste of my mother’s hand on my taste buds, I think precisely how she makes food. From the shelves, I take out different spices with weird names and this time I don't even use the canned tomatoes. I’ve cut the tomatoes too into pieces. Soon, the smell seems good enough and I garnish it with cilantro.  A handful goes into mouth, and I'm still thinking and dying to eat my mother's food. What is missing in my food is the selfless love of my mother. 

If you have made mistakes and made your mother unhappy, it's never late to talk to her. A mother is happy when her children are happy but she is happier when you show her that you love her.